"Yalansiziz artik. Hâlâ birkaç sirrimiz var. Ama yalansiziz."

Evlenip ayni çati altinda yasiyorlar diye kari koca olur mu insanlar?
Ayni ana babadan oldular diye birbirlerine sahiden kardes olur mu çocuklar?
Yillar kalbini daglasa da içlerindeki o kor söner mi âsiklarin?
Her seyi asikâr olanlarin sakladiklari sirlar daha mi çoktur?

Sermin Yasar, Söyleme Bilmesinler'de, kalabalik bir ailenin ilk bakista siki örülmüs gibi görünen nakislarini ilmek ilmek çözüyor. Hem de roman kahramanlarina ayri ayri söz hakki vererek yapiyor bunu. "Herkesin hikâyesini dinledin. Haydi, simdi sen anlat: Aslinda ne oldu, nasil oldu?" diyor adeta. Karakterleri konustukça çözülen bir sirlar yumagi, Söyleme Bilmesinler. Yumak çözüldükçe iplerin uçlari nerelerden çikmiyor ki...

Aile baglari nasil dügümler atar insanlarin yazgisina? Anne babalarin, çocuklarin omuzlarina yükledikleri onlara neler yapar? Hayatlarimiza vicdan azabi gibi oturanlar bir gün yerinden kalkar mi? Yani basinizdaki o siradan evlerde aslinda neler yasanir? Romanda bunlarin cevaplarini okurken aci bir gülümseme, hatta katran karasi bir gülümseme belirecek yüzünüzde. Yazar, avuç içlerinden yazgilarini okumuyor insanlarinin; kalplerinin kivrimlarindaki sirlari cesaretle döküyor kâgida. Gülümsemenin aci yanini bilenler, göründügü gibi olmayanla ve bir seyin iç yüzüyle hesaplasmaya cesareti olanlar için...

Prof. Dr. Mustafa Kurt