Din bilgiler ve kavramlar, farkindalik kavsaginda anlam kazanir. Bu kavsakta din, önce insanin kendilik bilincine bir tohum olarak düser; zamanla kök salar, dal verir, budaklanir ve hayatin icinde meyveye durur. Farkindalikla beslenen bu tohum, bireyin ic dünyasinda yeserirken sosyal hayatta deger ve estetik üretir; ihtiyac aninda gölge olur, dinlenme yeri olur, yön ve istikamet veren bir yol olur. Bu agacin dallari yalnizca dünyaya degil, gayba ve ötelere uzanir; askinliga acilirken yeniden kendilige döner ve insani bütüncül bir yolculuga davet eder. Varlik bu yolculukta yaprak yaprak ayet olur, sembol olur, nazar olur. Farkindalik temas ettigi her seyi kiymetli kilar. Insan, Allahi geregince takdir edip yücelttikce kendisi de yücelir; bu bilinc tanikliga, takvaya, onura ve irfana dönüsür. Farkindalik yolculugunda insan, gectigi her yeri hikmetle, ibretle ve nurla doldurur ve varolusunu anlamla mühürler. Farkindalik aynasinda insan zalimligini, cahilligini, facirligini kazidikca; kendini bir sahit, bir sehit, bir abid, bir zahid ve bir zakir olarak görür.