Kelebek yarina asik oldu,
Ama ölmedi,
Ciceklerinden vazgecti.
Gökyüzüne yazdi adini,
Kanatlarini kendine pusula bildi.
Ucamadi belki sonsuza,
Ama hep biraz daha yaklasti.
Geceleri ayla konustu
Görebilir miyim yarini diye.
Ay sustu.
Isik birakmadi kanatlarina.
Karanlik bile parlamiyordu artik.
Kanatlari kirildi sonunda.
Ve kimse fark etmeden,
Kelebek yok oldu.
