Nauczanie lekkoatletyki w brazylijskich szko¿ach nadal boryka si¿ z tymi samymi problemami, co kilkadziesi¿t lat temu: brakiem odpowiednich przestrzeni i materiäów, nisk¿ motywacj¿ uczniów, nieodpowiednim wyksztäceniem nauczycieli i innymi. Chociä nauczanie tej dyscypliny jest proponowane w oficjalnych programach nauczania przyj¿tych w ostatnich latach, podej¿cie do niektórych konkurencji nadal stanowi wyzwanie dla wi¿kszo¿ci nauczycieli. Tak jest w przypadku skoku o tyczce. Znany jako jedna z najbardziej technicznych konkurencji lekkoatletycznych, niewiele jest doniesie¿ o nauczaniu tej konkurencji na lekcjach wychowania fizycznego. W tym przypadku normalne jest, ¿e problemy napotykane podczas nauczania mniej wymagaj¿cych konkurencji nasilaj¿ si¿. Poznaj¿c histori¿ skoku o tyczce, mo¿emy jednak zauwäy¿, ¿e kiedy¿ by¿ on bli¿szy naturze, poniewä u¿ywano prostych i niedrogich materiäów. Historia tej dyscypliny pokazuje równie¿, ¿e oprócz rywalizacji sportowej, skok o tyczce by¿ uprawiany w ró¿nych celach na przestrzeni dziejów. W zwi¿zku z tym proponujemy nauczanie tej dyscypliny w oparciu o jej histori¿, oferuj¿c alternatyw¿ dla tych, którzy chc¿ uczy¿ swoich uczniów czego¿ innego i wymagaj¿cego, ale nie dysponuj¿ odpowiednimi materiäami dydaktycznymi.