Mümin icin hayatin ötesinde veya disinda soyut bir felsefe, etik veya estetik anlayisi yoktur. Islamda her seyin ilmi, o seyin zihinde, dilde speküle etmekle yetinilecegi anlamina gelmez. Tefekkür bu yüzden büyük bir ibadettir. Cünkü insani kendini asmaya, kendine disaridan bakmaya, Yaradanin muradini her seyde ve iste görmeye sevk eder. Bu bir dengedir.
Savas S. Barkcin dergilerde yazdigi yazilardan ve sundugu tebliglerden olusan bu kitabinda; yazar, sanatta ahlak, edeb, dogruluk, güzellik ve usl gibi bircok kavrama deginerek, sanatin özünün tevhid oldugunu, sanatin tevhidden ayri düsünülemeyecegini, müminin nerede olursa olsun, hikmeti, güzeli ve dogruyu aramasinin gerekliligini vurguluyor. Barkcine göre sanat sadece estetik bir ifade bicimi degildir, insanin Rabbini, kendini ve medeniyetini tanima cabasidir. Bu yüzden sanatin dinden ve ahlaktan ayri olmasi düsünülemez.
Bu kitap, bizi msikyle, mimariyle, siirle, edeble, ask ve ahlakla sekillenen bir dünyanin izini sürmeye davet ederek, Batiya degil, kendi özümüze dönmemiz gerektiginin altini ciziyor. Egitim derken terbiyeyi, kültür derken irfani, sanat derken aski kaybettigimiz bir cagda; bizi yeniden düsünmeye, kendi medeniyetimize cagiriyor.
