Benim önemimin gercek yani... Kisaca söyliyeyim onun ne oldugunu dogrulugum. Edebiyatta, dil isinde yalandan kacip düsündügümü bezeksiz, donaksiz, oldugunu gibi söyleyisim. Büyük bir sey degil ya, pek de kücümsemeyin diyen Nurullah Atacin yine icten, yine dolaysiz anlatimiyla yazdigi denemeler ve edebiyat konusmalir var bu ciltte. Bir yazarin kendinceligi samimiliginden, icini dökmesinden, agzina geleni söylemesinden baska bir seydir. Bunlar isin kolayina kacma, cogu da kendini anlatir, bence diye konusur, kirli camasirlarini bile ortaya döker de kendince olmayabilir yazar. Her aklina geleni söylemek sadece gevezelik de olabilir. Bize ne kendisiyle yetinen insandan. Asil kendincelik, kendi kabuklarini kirma, duyup düsündüklerini ayiklama, icindeki insancaligi bulmadir. Atacin aradigi böylesi bir edebiyat, daha dogrusu böylesi bir edebiyatsizlikti. Onu dünyanin kalburüstü yazarlari arasina katan da bu kaygusuydu.
