Bir insanin kalbi ilimazsa o isten hayir gelmez. Servet de ne kalbine ne diline okulu yakistirirdi. Okuldan uzak
hikayeler anlatirdi. Esasen okul binasini, binanin acildigi Lise Caddesini, caddedeki yorgun agaclari sever. Hele okul kapisina yakin duran agaci daha bir sever. O agaci kendi agaci ilan etmistir ama henüz adini koymamistir. Sanki okuldan her cikisinda zindandan cikmis gibi sevinir de o agaca sarilmak ister. Ama utanir...
Servet, okulun en güzel kokan cocugudur. Kokusunun güzelligi kiraz cicegi kolonyasindan gelir. Matematikten ve okul siralarindan hic hoslanmasa da okumayi sever. Annesine pek düskün bu sevgi dolu ve kirilgan genc adam yasadigi uzak sehirde tüm engellere ve yoksulluga ragmen edebiyata tutunarak hayallerini gerceklestirmek icin cabalar...
Kiraz Cicegi Kolonyasi, bozkirin ortasinda bir tutam yesilligin, dostlugun, iyiligin ve saf sevginin kalpleri isitacak romani... Mustafa Ciftci ödüller aldigi öykü kitaplarindan sonra ilk defa bir romana hayat veriyor.
