Marcel Proust, Gecmis Zamanin Pesinde adli eserinde, cocukluguna dair anilari ve bu anilarin kendisinde biraktigi izleri derin betimlemelerle anlatir. Onun icin sonradan hatirlanan bütün göstergeler birer anlam icerir. Proust, bu anlamlari bulurken ayni zamanda gecmise dönmek ve gecmis zamani yeniden yakalamak ister. Onun icin hatirlanan andan alinan duygu, zamani yeniden yakalamanin ölcütüdür. Buna karsin, kaybettigi; hatirlarken herhangi bir duygu hissetmedigi anlarin cogunlugu onda icsel bir rahatsizlik uyandirir. Paul Ricoeur ise bircok eserinde insan hafizasinin zamanla ilgisini ele alir. Ricoeurün degindigi temel konulardan olan tarih anlatimi ve kurmaca anlatim kavramlari da zaman, hafiza ve unutus ile dogrudan iliskilidir. Ricoeur bu iliskiden dolayi Proustun anlati bicimine deginmis ve onun teknigini cözümlemeye calismistir. Nitekim Proustun cocukluk anilarinin üzerine kurmacanin da eklemlenmesiyle birinci anlatici kaleminden aktarilan Gecmis Zamanin Pesinde, Ricoeurün zamanla ilgili olusturdugu söylemleri, kendi felsefi ve edebi derinliginde barindirir.
