Elinizdeki eser icin söylenebilecek ilk sey Lev Sestovun Hamlet, Brutus, Coriolanus, Kral Lear, Macbeth gibi Shakespeare kahramanlari ile izini sürmeye basladigi hakikat arayisinda kendi yolunu aradigidir. Brandes sadece bir bahane, aracidir. Dikkatli okuyucu Sestovun esas olarak Brandes ile ilgilenmedigini, Kantci kosulsuz buyruk sancagi altinda bilimsel dünya görüsünün karsisinda varolussal anlam baglaminda elestirel bir arayis icerisinde oldugunu görecektir. Zira düsünür eserini Nietzchenin Avare okurdan nefret ederim sözüyle baslatir ve bitirir. Sestov, Shakespeare kahramanlariyla insan yasamini doga yasalarina tabi bir mekanizmaya dönüstüren tüm düsünce sistemlerine saldiran irrasyonel felsefesini anlamlandirma yoluna giris yapar. Bu yolda Shakespearei eski neden sorusu yerine dehsetli nicin sorusunu sormaya basladigi andan itibaren takip eder ve Hamlet örneginde oldugu gibi dehsetli nicin sorusunun yikim ve umutsuzluga da eslik eden uyanis mücadelesine tutunur. Yeryüzünün ve gökyüzünün efendileri Daha ne olsun Cehennem de önüme mi gelsin Hayir, sus, sus ruhum Ah, gevsemeyin sinirlerim Gerilin, dik durun
