Kaktüsün dikenlerine sürerim yüzümü Kuslara söverim. Kaybolana dek kovalarim aksamdan kalma bir üzümü. Kücük ve yuvarlak seyler evin kuytularina götürür beni. Oralarda üzeri bantli bozuk paralar, hüzünlü bir dünyanin kapisini aralar. Eski bir ask kayasindan hatira cam parcalari ilisir patime, ruhumu yaralar. Cekip cikaririm hatira kiriklarini aciga. Kederi havalandiririm. Öyle oracikta sivri ucu hayata bakacak sekilde birakirim. Arife ismim. Ev kedisiyim. Tirmalamam insanlari, isirmam belki... Ama kimi zaman hatiralariyla yakalarim.
