Yazmak, her ne kadar yalniz cikilan bir yolculuk olsa da yolda hicbir zaman yalniz kalmiyorsunuz; metinlerin arasinda, sözcüklerin kiyisinda ve misralarin gölgesinde tanidik yüzlere, icten gülüslere ve yürekten selamlara rastliyorsunuz ansizin. Her adimda cogaliyor, kalabalik oluyor, mavi bir gökyüzünün altinda, kol kola yürüyorsunuz.

Bazen bir dizeyi hep bir agizdan, özgürlük sarkisi söyler gibi bagiriyorsunuz sagir kulaklara; karanligin icinde parildayan birer yildiz oluyor harfler. Bazen de hüzünlü bir sarkiyi sessizce dinler gibi icinize mirildaniyorsunuz sevda sözlerini; günesli yarinlara yaziliyor sevincler.

Ergin Bozkurtun elinizde tutugunuz kitabi tam da böyle metinlerden ve dizelerden olusuyor Kavgaya ve sevdaya dair konusmaya cagiriyor okuru.

Soydan Kizgin