Yuzme bilmem. Yukseklik korkum var. Los isiktan hoslanirim. Kucukken iyi bilyali yapardim. Bazilari bunu tornet olarak bilir. Oglumun ensesini opmeyi severim. Hala okumadigim Dostoyevskiler var. Otuz bes yasimdan sonra mezarimi dusunmeye basladim. Kirkindan sonra kendime mezar bakmaya baslayacagim. Portakali, sobanin ustunde kizarmis ekmekle birlikte yemek hosuma gider. Hic evden kacmadim. Genelde kovuldum. Alisilmadik, tuhaf, farkli olanin uzerimizdeki etkisi, ilk anda endise vericidir cogu zaman. Icine girdikten sonraysa alisilmadigin icindeki tanisikliga, tuhafin sakladigi sahicilige, farkli olanin yabanci kiskirticiligina kapiliriz yavas yavas. Yavuz Turk Yollukta tuhaf karakterlerinin kederini, hayallerini ve kayiplarini samimiyetle paylasirken, bazen mirildanarak, bazen cilalayarak, bazen de urkekce surtunerek ama mizahin kara tebessumunden hic vazgecmeyerek ilerliyor. Yolluk, hayatin tokezleten, uzerimize su sicratan yanlariyla ince ince alay eden oykuler...