Insan, yalnizligi idrak etmek icin siir ya da roman yazar, bilirsiniz. Ve yalnizlik, insana inanin her seyi yaptirabilir. Belki de sirf bu yüzden dünya üstünde isleyebilecegi en büyük günahi isler ve yazdiklarinda onlarca insani öldürebilir. Onlar gercek degiller, diyeceksiniz ya, demeyin. Belki sadece hayaldir, belki de rüya; hatta belki de her ikisi birden. Hadi daha ileriye götürelim ve diyelim ki gercegin ta kendisidir onlar. Hicbir gercegin olamayacagi kadar gercektirler hem de. Cünkü bilirsiniz, hayal ve rüya bir araya geldigi vakit gercekten söz edilebilir ancak. Biri var, hayalini kurdugu her yol bir ormana cikiyor. Roman mi dedim Hayir, kapkaranlik bir orman. Kelimelerin günahi olmaz. Gülmeyin ama Alef ne kadar suratsiz, musmulaya benziyor. Sevgili Alef, rüyali ve oyunbaz bir ormanin romani. Beyaz bir bosluk... Meger aradiklari o kiz degil öküzmüs.
