Meger ne cok fiyonk varmis giysilerimizde, anilarda, Istanbulda... Yasanan her heyecanda, algilanan her renkte, gecilen her sokakta, okunan her kitapta, izlenen her filmde, cevrilen her dergide, kurulan her hayalde... Ayrintilari biriktirdikce fiyonklu bir Istanbul dürbününden bakiyorum geriye, giysilerin penceresinden... Evde dikilen mantolarla arsinlanan Sultanahmet sokaklari... En güzel cocukluk ve genclik günlerinin kaldirimlarina islendigi Bostanci; sahili, sokaklari, esnafi... Eski güzel, yesil günleriyle bize sayfalarin ardindan göz kirpan Beyoglu; büyüleyici vitrinleriyle Istiklal Caddesi magazalari, Inci Pastanesi. Bir cocugun gözpinarlarina dolan berrak deniziyle Kadiköy-Eminönü yolculuklari... Renkleriyle insana dinginlik veren Büyükada... Gül Irepoglu, 20. yüzyilin ikinci yarisinda Istanbulda yasamis herkesin kendinden bir parca bulacagi kitabi Fiyonklu Istanbul Dürbününde kendi cocuklugundan basliyor anlatmaya. Kisisel tarihini okura actikca öznel tarihi bir Istanbul panoramasina dönüsüyor. O essiz anlatimiyla anilarina can verdikce Istanbul sokaklarindan esen rüzgar kulaklarimiza, girip ciktigi magazalardaki kumas kokulari burnumuza doluyor. Ve giysilerden, müzikten, eski esyalardan, mücevherlerden bir sehrin yakin tarihi yansiyor.
