Alnimdaki bu cizgiyi, sen hicbir zaman görmedin. Halbuki o, senden kalma bir iz. Gittigin günün aksaminda aynaya baktigimda, perisan yüzümde gördügüm ilk seydi o.
Gidisin, alnimi birdenbire keskin bicak gibi kesmisti. O cizgiyi senden kalan tek hatira oldugu icin sevdim. O da bir daha alnimi terk etmedi, senin gibi birakip gitmedi. Aksine zaman aktikca derinlesip yerlesti. Simdi ince bir cizgiden cok, kirilmis bir dal gibi uzaniyor alnimda. Bu topraklar üzerinde büyük oyunlar oynaniyor, ülke olarak bir ucuruma sürükleniyoruz. Hakikati görenlere daha büyük gayret, daha büyük fedakarlik düsüyor. Sen hakikati görenlerdendin, biliyorum. Ama nasil oluyor da daha ilk imtihanda, bütün bildiklerini unutup kaybetmeyi tercih ediyorsun Sosyal bir konu etrafinda sekillenen bir ask romani...