Bizim yasamimiz nasildir izah edeyim. Benim ve diger görünmezlerin yani... Bir kiz severseniz, degil onun sizi sevmesi, farkiniza varmasi bile güctür. Cember bazen kirilabilir, görünmez kizlari siz görebilseniz cember kirilir. Ama göremezsiniz. Anlatabildim mi durumun caresizligini, yalnizliga mahkumlugunu

Bir gün bir apartman, bastan asagi bembeyaz bir karanliga gömülür. Sehre daha önce emsali görülmedik bicimde kar yagmistir. Disariyla irtibat kesilir, ama cok önemi yoktur bunun. En tehlikeli saat gelmistir cünkü Iceriyle irtibat...

Daha önce birbirini tanimaya tenezzül etmemis apartman sakinleri, tuzaga yakalanmis hayvanlar gibi usul usul birbirlerine yaklasirlar. Ilkin dilleri acilir, sonra gözleri. Cok farkli ve özel sandiklari hayatlari ic ice girdikce, sanki bütün ic sesler tek bir zihinden cikiyormus gibi birbirine karismaya baslar.

Insanin canini en cok ne yakar, bugün buldum Ayten teyze. Birdenbire buldum - valizimi toplarken. Ismini bilmiyorum. Hem Ayseymis, Alevmis ne önemi var Güzel midir diye de merak etmiyorum, güzeldir. Hayir, canimi en cok yakan sey bunlar degil; insanin kendine acimasi imis. Ve acimak, ciktigi bagra geri dönünce, tiksinmekten ayrilmazmis.

Kücük dolaplarda saklanan sirlar, zaaflar, herkesin yillarca icinde biriktirdigi bütün camur yavas yavas ortaliga dökülmeye baslamistir artik. Cünkü iceride kalanlar birer birer dökülür, cözülür ve saydamlasir. Ve günün sonunda herkes, istese de istemese de, su soruyla yüz yüze kalir

Insan, ceketinin astarina girmis bir yavru sincabi fark etmeden yasayabilir mi