Sanat gazetecisi Menekse Gülben, ilk öykü toplami Yalnizlik Bakanliginda anlattigi yalnizlik bicimleriyle toplumsal bir sorun haline gelen yalnizligin boyutlarini irdeliyor ve yeni bir harekete cagri yapiyor.
Yalnizlik Bakanligi-Menekse Gülben
Gökyüzüyle ayni renge bürünüp Yalnizlik Bakanligini kuruyoruz.
Menekse Gülben, kelimelerle iz biraktigi bir evrene okurunu da davet ediyor. Her öyküde kendinizi buldugunuz bir yolculukta onun yalnizlik bakanligina, yikilan kulelerine, salyangozunun kalbine, büyülü divanina konuk oluyorsunuz. Bu ilk öykü toplami yolculugunda onunla berabersiniz.
Bak abla, gökyüzüyle ayni renktesin artik. Bildin mi benim dünyami simdi
Bildim.
Sadece bölüyordum, bazen ikiye, bazen üce, bazen bese. Bölerek öldürüyordum babalarimi, gelmis gecmis tüm babalarimi öldürdügüm gibi, onu da dört bucuk ay önce bölerek öldürmüstüm. Vicdanimla kalbim arasinda nefessiz, isigi yakamadigim, önüme bakamadigim harabe bir yerdeyim.
Kücük, plastik bir posetin icinde getirmisti günahlarini, ufalanmis toz halindeydi hayal kirikliklari. Burnundan cekeceksin, dedi, cektim. Beni cok seveceksin, dedi, sevdim. Sabah kahvemi sütle hazirla, dedi, hazirladim. Acilarimi vücuduma kazidim, onlarin sizlamasini durdur, dedi, durdurdum. Burnum kanadi, kalbim kirildi, süt bozuldu. Bagirdikca bagirdim Bir daha kanarsan, seni dikmeyecegim.
