Ben bir sokak fahisesiyim. Telekiz ya da onun gibi bir sey degil; hayir, gercek bir kaldirim fahisesi, yüksek topuklu ve mentollü sigarali. Bu sabah bir yere gidiyorum. Vermem gereken eski bir hizmet. Detaylarina girmeyecegim. Size cocuklugumdan, asklarimdan, acimdan bahsetmeyecegim. Size buraya nasil geldigimi söylemeyecegim, bu fazla hosunuza giderdi.

Bugünümden baska hicbir sey alamayacaksiniz. Tecavüzden, terk edilmeden, HIVden ve eroinden bahsetmemi beklediyseniz, defolun sapiklar. Burada sadece benim günüm olacak, yasadigim tüm günlere, geberene kadar yasayacagim tüm günlere benzeyen. Aile faciasi, ücüncü sayfa haberleri ya da psikolojik cikarimlar olmayacak.

Pariste bir sokak fahisesi, telekiz ya da onun gibi bir sey degil; hayir, gercek bir kaldirim fahisesi olan Nanounun günlük mesaisinden insan manzaralari Mahkmlar, bar isletmecileri, okul gözetmenleri, motorcular, yazarlik heveslileri, köpeginden baska kimsesi olmayanlar... Ya hayallerini tüketmis ya da zaten hic hayal kuramamis, günlerin gecisini sayan, hepsinin derdi kendine özgü kücük insanlar, otelin asil misafirleri...