Mümkün dünyalarda normal olan, her seyin kötüye gitmesidir. Serceler ölür, agaclar kurur; yagmur bereket degil, sel getirir; günes isitmak icin degil, kavurmak icin dogar. Ve dünya denen gebergahin hengamesinde, insan kendisiyle yeterince kavgaliysa, bazen aynalar catlar. O catlaklara gözünü diken insan hayatinda ilk defa aynada etini degil de ruhunu; suretini, suratini degil de kendini görür. Ölerek, vazgecerek, kendini öldürerek dogar. Kadir Danis Sercelerin Ölümü adli romaninda, kizi ölen bir adami anlatiyor. Bir ah cekiyor, dövünüyor. Cünkü ölenle ölünür, cünkü yasamak bir suc gibi üstümüze kalir ve cünkü

Bir insanin ölü dogmasi mantiklidir. Ama bir insanin yalnizca sekiz saat yasamasinin hicbir izah olamaz.