Erol Güngör; benim olmam gereken bir insan ve bilim adamiydi. Olamadim. Yasinda ölmem gereken sahisti; ölemedim... O veya benzeri olamadim, ama onun gibi ve o yasta ölürüm duygusunu zihnimden siyiramadim. O olamadim, ama ölümüme kadar bir seyler üretme gibi Güngörün yükledigi ahlak sorumlulugu zihnimden, elimden ve sirtimdan atamadim. Calisiyorum...

Erol Güngörü unutamadim, hicbir gün aklimdan ve yüregimden atamadim; ve iste simdi tutamadim kendimi... Cünkü seziyorum ki, cünkü bilin ki; Mevla, otuz bes yil önce, onu tam da karsisinda görüverdiginde söyle demis olmali Azzim safa geldin...