Orhan Karaveli

... Öldügüme yanmam da, buralarda gömerler, ona yanarim... Nazim Hikmet

Orhan Karaveli, Nazim Hikmeti sürgünde yasadigi Moskovada ziyaret eden Türk gazetecilerden hayatta kalan son kisi. Kitabin hemen basinda, Nazimla birlikte cektirdikleri 9 agustos 1960 tarihli fotograf, cok gecmeden bir agabey-kardes, baba-ogul sicakliginda gelisecek dostluklarinin ilk tanisma anina ait Kocaman bir mutluluk dalgasi yüzüne yayilirken uzun parmakli iri elleriyle omuzlarimdan yakaladi. Bir an, tek kelime bile söylemeden sarilip yanaklarimdan öpmek ister gibi bir hareket yapti. Sanirim, öylesine bir kucaklasmaya hazirlikli olmadigimi fark ederek biraz duraladi ama dostca uzattigim eli avuclari icinde tutarak nefes nefese Merhaba.. Binlerce merhaba dedi. Bu kitap, tüm dünyanin tanidigi sürgün bir sairin, hic dinmeyen memleket özlemiyle yasadigi o bir anlik duygu tasmasinin hikayesidir aslinda.