Bazen hepimiz hayatin kalabaligindan sikilip yalnizligimiza, zihnimizin kuytu köselerine saklanmis

anilarimiza siginip kendi dünyalarimiza cekiliriz, susariz, aglariz veya maskeler takip kendimizi

saklariz. Hayatin karmasasi, bitmez tükenmez derdiyle bogusmaya calisirken gökyüzünü camurla

sivariz, kendimizi karanliga ve kasvete birakiriz. Cogunlukla bunun farkina varamayiz, gökyüzüne

sivadigimiz camurdan bazen günes sizar ve o günesin isigina umut baglayip tutunuruz. Artik en

kiymetlimiz gökyüzündeki catlaklardan sizan günesin altin saclaridir. Ölümler, kavgalar, kirginliklar

ve dogruyu yalandan ayirt edemedigimiz dünyada catlaklardan sizan günes bize yasadigimizi

hissettirir. En büyük korkumuz da bir gün catlaklarin kapanmasi ve günesi tekrar göremeyecek

olmamiz olur. Ben sizlere benim kücük camurla sivanmis dünyamin catlaklarindan sizan günesi

anlatmaya calistim. Kalemimin yettigi yere kadar her misra, her cümle ona duydugum sevgiyi, özlemi

ve hasreti anlatiyor. Hic bahari görmeyen güz bahceme bahari getiren, lakin yoklugunda

sonbahardan baska geriye hicbir sey birakmayan günesimi kalemimin kagitla olan dansinda,

misralara saklanmis anilarimda, her satirimda akan gözyasimla dile getiriyorum. Günesi andigim bu

gönül aynami sizlerin yüreklerine ve gözlerine sunuyorum.