Zeytinburnu denince aklima ilk gelen, mutlu cocuklugum olur her zaman. O zamanlar da toprak sokaklarimiz vardi. Kostugumuz zaman arkamizda bir toz bulutu olusurdu. Ama bu toz bulutunda bile sevgi vardi, mutluluk vardi
Cayirlarimiz vardi, ailece piknik yaptigimiz koyun keci otlattigimiz. Daha adi konmamis top sahalarimiz vardi, lastik toplarimizla mac yaptigimiz. Okullarimiz vardi 70-80 kisilik siniflarda omuz omuza okudugumuz.
Bazen sinif savaslari yapardik. Birbirimizin kafasini kirardik ama kalplerimizi kirmazdik hicbir zaman. Gün boyu misket oynardik sokakta, annelerimiz kulagimizdan tutup eve götürürdü. Teksas Tommiks kitaplarini ders kitaplarimizin arasina koyar gizlice okurduk.
Bakirköy Sahilinde merdivenlerden denize girerdik beyaz donlarimizla. Islak ama mutlu olarak dönerdik evimize. Yolda annemize söyleyecegimiz yalani düsünürdük.
Belki cok fakirdik, ama mutluluk zenginiydik hepimiz. Cocuklugumda ZEYTINBURNU mutlu insanlar diyariydi.
