Konferansin basindan itibaren Ankaranin bir kararliligi vardi; o da, Milli Misakta belirtilen baslica istekler üzerinde direnmek ve bu konuda hic ödün vermemek. Mustafa Kemal bu düsüncesini daha Konferans baslarken Aralova söylemistir.

Mustafa Kemal, Emperyalist devletlerin Türkiye ile ilgili gercek niyetlerini tamamiyla anliyor ve onlarin Türkiyeye candan ve dostca davranacaklarina güvenemiyordu. Mustafa Kemal, ileride imzalanacak olan baris antlasmasina, Türkiyeye emperyalistlerle yapacagi yeni savaslar icin, hemen hazirlanmak ve gücünü toplamak imkanlarini verecek olan bir silah birakismasi, bir dinlenme devresi gözüyle bakiyordu. Baris antlasmasini imzalamak gerekiyordu. Cünkü halk gercekten de yorulmustu ve dinlenmek ihtiyacindaydi düsüncesini tasiyor ve onu karsisindaki muhatabi Aralova dillendiriyordu.

Mudanya Mütarekesi Ankaranin istedigi icerik ve kapsamda yapilamasaydi Lozan Baris Konferansi masasina Ismet Pasa güclü olarak oturamazdi. Ve, oradan bagimsizligi kabul edilmis yeni bir devletin temsilcisi olarak kalkamazdi.