Andrea Cavalcanti, iki kisilik, iki tekerlekli hafif arabasina binecegi sirada omzuna bie elin dokundugunu hisseti. Danglars yahut Monte Kristo, kendisine söylemeyi unuttuklari bir seyi söyleyecekler. Zanni ile döndügü zaman, günes yanigi yüzlü, sakalli, parlak yüzlü, kurt yahut cakal gibi sivri, keskin otuz iki disini meydana cikartan bir gülümseyisle kendisine bakan birisi ile karsi karsiya geldi. Bu yüzü tanidigi icin mi Yoksa sadece adamin korkunc görünüsünden irkildigi icin mi bilinmez, sasirarak geri cekildi
- Ne istiyorsunuz Diye sordu.
- Beni tekrar Parise kadar yürümekten kurtarmani istiyorum. Cok yorgunum. Baksam, sizin gibi iyi bir yemek yemedigim icin ayakta zor duruyorum. Beni arabaniza alip Parise götürmenizi istiyorum.